“Jest taka więź, co choć nie widać jej, łączy dwie osoby, dwie dusze, dwa serca… Jest taka więź, co nawet napięta do granic możliwości, nie pęka… I nawet jeśli odległości dzieli ogromna, ona i tak przyciąga… Gdzieś tam, podświadomie myślisz… śnisz. Niby układasz życie. Jakoś tam żyjesz. Lecz wiesz, że to nie jest to… Bo ta więź jest… I tylko te dwa serca, gdy złącza się. będzie dobrze… Bez tego, jakby coś w stylu… podobne też. Lecz to nie jest to. Wiesz… I gdy nastąpi ten niezwykły czas, i więź, jeszcze bardziej przyciągnie… Odnajdą się dusze zagubione… Jakby zawsze szły w tą samą ku sobie stronę. I bez znaczenia wszystko… One będą siebie chcieć… Choć na chwilę, mieć. To co je łączy, jak ogromna lina, oplecie… Szczęśliwszy nie znajdziecie… Bo zdarzy się cud… Jakby na obolałe serce ktoś lał miód… Gdy będzie blisko on I blisko ona… Połączą się dłonie… ramiona… W oczach blask… cudowny będzie… Radość i szczęście, wszędzie… Rozmowy o niczym i wszystkim… bez końca… Śmiać się będą bez końca… Ich przyjaźń ogromna. Miłość gorąca… I tak już zostanie… Do końców końca… Bo więź taka raz w życiu jest… Gdy spotkasz, to wiesz…”
